Untitled Document
 
 

 
 
• จดหมาย.....ที่รัก... •

 

 

ฟังดูเชยไปมั้ย....

เดี๋ยวนี้ยังมีคนเขียนจดหมายถึงกันอยู่หรือเปล่า

อ่านข่าวเจอว่า...คนเดี๋ยวนี้เขียนจดหมายน้อยยยยยยยยยยลงมาก

การสื่อสารส่วนใหญ่จะเป็นการโทรศัพท์ถึงกัน...ส่งอีเมลล์ถึงกันมากกว่า

ด้วยปัจจัยหลาย ๆ อย่าง..ทั้งระยะทาง..ระยะเวลาการสื่อสาร...

การต้องหาซื้อซอง..แสตมป์...และที่ทำการไปรษณีย์...

ฟังแล้วดูน่าใจหายสำหรับคนยุคของเรา...หมายถึงยุคของเมย์นะ ...

เมื่อก่อนตอนเริ่มเป็นวัยรุ่น ...และเริ่มมีหนุ่ม ๆ มาจีบ...

ก็ได้ใช้จดหมายนี่แหละ...ที่ใช้สื่อสารกันอย่างสม่ำเสมอ...

และประหยัดที่สุดสำหรับเด็กวัยรุ่นที่ยังไม่มีรายได้อะไร

สมัยก่อนกว่าแต่ละบ้านจะมีโทรศัพท์  ไม่ใช่เรื่องง่าย

ราคาก็แพง แถมต้องรอนานมากๆ ..มากๆนี่คือหลายปีเลยนะ

เหตุผลหลัก ๆ คือ...ยังไม่มีคู่สาย...เหตุผลอมตะจริง ๆ

ทำให้เมย์ชอบการเขียนจดหมายมาจนทุกวันนี้

เด็กรุ่นใหม่คงไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรู้สึกของการรอ บุรุษไปรษณีย์

เมื่อก่อนเมย์จะจำได้กระทั่งเสียงรถมอเตอร์ไซด์ของเค้าเลย

ถ้าเสียงบิดเครื่องมาชะลอใกล้บ้านนี่...อดที่จะวิ่งไปดูไม่ได้...

เผื่อมีของเรา...วิ่งไปแล้วก็แห้วอยู่บ่อย ๆ ...

พอเข้ามหาวิทยาลัย...เริ่มมีหนุ่มๆ ชุกชุม...เป็นช่วงรุ่งโรจน์ของวัย 555

หนุ่มๆ ส่วนใหญ่ที่มาจีบ...อยู่ในรั้วโรงเรียนทหารกันทั้งนั้น...

เค้าได้กลับบ้านกันเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์  หรือบางอาทิตย์ก็ไม่ได้กลับ

โทรศัพท์ที่โรงเรียนก็โทร.ยากมาก เพราะคิวยาว

ยิ่งเป็นนักเรียนชั้นเด็ก ๆ นี่....วิ่งไปต่อท้ายแถวก่อนเลย

หรือไม่ก็ได้คุยนิ๊ดดดดเดียว...เพราะรุ่นพี่ยืนรอจะกินหัวอยู่

จดหมายจึงส่งกันให้ว่อนไป....นัดแนะอะไรก็ทางนี้นี่แหละ

เมย์ว่าดีนะ...เรื่องบางเรื่อง...เรารู้สึกว่ามันพูดกันต่อหน้าไม่ได้

ความรู้สึกบางอย่าง...อยากบอกเป็นตัวหนังสือมากกว่า

บางอย่างถ้าพูดเค้าก็ไม่หยุดฟัง...เขียนให้อ่านนี่แหละ ชัด ๆ

ยิ่งช่วงที่หนุ่ม ๆ ต้องไปฝึกภาค...ซึ่งบางคนก็ไปฝึกภาคในป่า

บางคนก็ไปฝึกภาคทะเล...บางคนก็ไปโดดร่ม...

ทำให้รู้ว่า...เวลาหนุ่ม ๆ เค้าเหงา ๆ เหนื่อย ๆ เนี่ยะ...ช่างเขียนเหมือนกันนะ

ต่างคนต่างก็ยังเด็ก อยู่ในวัยเรียน..ปัญหาส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องชีวิตในโรงเรียน

เรื่องเพื่อน...เรื่องการเรียน...เราต่างก็ส่งกำลังใจกันไปมา

เรางอนกัน...เราโกรธกัน...เราง้อกัน...เราปรับความเข้าใจกัน...

เราปลอบกัน...เราทะเลาะกัน...เราเหน็บแนมกัน...เราตัดพ้อกัน

เราบอกรักกัน...เราบอกลากัน....ก็ในจดหมายนั่นแหละ

บางช่วงเค้าใกล้สอบ...เรามัวทำอย่างอื่นเพลิน กว่าจะนึกได้...อูยยยย

ต้องรีบแจ้นไปไปรษณีย์ในมหา'ลัย อย่างด่วน...เอางัยดี...

...ส่งโทรเลขละกัน..ไม่งั้นไม่ทัน 555

ผลของวันวาน...ส่งให้วันนี้เมย์มีจดหมาย(รัก)เก็บอยู่เป็นกล่อง ๆ

เมื่อก่อนมี 3 กล่อง ใหญ่ กลาง เล็ก แยกเอาไว้...(กล่องละคน)

ตอนนี้เหลือกล่องใหญ่ที่สุด กับเล็กที่สุดเท่านั้น....

กล่องใหญ่ที่สุดก็ไม่ต้องเดาเลยว่าจะเป็นของใคร...

ถ้าไม่ใช่ของพี่นพ...ก็เขียนจนเรียนจบกันไปข้างนึง...

..........................................................

ในข่าวบอกว่าเดี๋ยวนี้จดหมายจาก บุคคลถึงบุคคล น้อยลงมากจริงๆ

เหลือเพียงจดหมายธุรกิจซะส่วนใหญ่...และจดหมายเหล่านั้น

พิมพ์ออกมาจากเครื่อง  ไม่ได้เขียนด้วยลายมืออีกต่อไป

บางคนอยู่กับคอมพิวเตอร์  พิมพ์ ๆ ๆ ๆ ทั้งวัน...ทุกวัน

จนเขียนหนังสือไม่สวย...ไม่ค่อยเป็นตัว...หรือเขียนไม่ได้เร็วอย่างใจคิด

เคยสังเกตุตัวเองกันบ้างมั้ยคะ......ว่าเข้าข่ายนั้นหรือยัง......

...................................วันนี้ไม่มีโทรเลขแล้ว..................

อีกหน่อยจะไม่มีจดหมายด้วยหรือเปล่า.............

ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย...คงคิดถึงและใจหายมาก ๆ

ส่วนเมย์...ยังเขียนจดหมายอยู่บ้าง...เขียนไปหาพี่นพ...ส่งไปที่ทำงาน

เขียนไปขอบคุณเวลาที่พี่นพทำอะไรดี ๆ ให้...

เขียนในวันครบรอบแต่งงาน...

และเขียนในวันที่อยากจะเขียน..มากกว่าอยากจะพูด....

จดหมายยังมีเสน่ห์เสมอสำหรับเมย์....

และยังเป็นสิ่งที่ทำให้พี่นพเอ็นดูเมย์เสมอมา...เค้าว่างั้น

 จดหมาย ที่รัก 15 ปีผ่านปายยยยยยยยยยย.....

ปล. ทีมช่างย้ายบ้านกันกระทันหัน...งานค้างเติ่ง...เมื่อไหร่จะครบคอลเลคชั่นซะที แง ๆๆๆ

 

     Share

<< ในที่สุด...แฟชั่นสาวอวบบบบบถ่ายรูปเก็บไว้ก่อน >>


Posted on Mon 3 Aug 2009 0:07

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
ขอบคุณค่ะพี่เมย์ที่ไปเม้นท์ ตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง รู้ว่าใกล้ได้เจอกันแล้ว เรื่องอนาคตอีกสองสามเดือนยังไม่อยากคิด

ปล ชอบจังเลยค่ะ แฟชั่นสาวอวบ
พี่เมย์สบายดีนะคะ

ส้ม
Somm   
Fri 7 Aug 2009 0:53 [3]
 

สวัสดีค่ะ พี่เมย์ ขอบคุณมากนะคะ ที่เข้ามาอ่านไดอารี่แล้วคอมเมนท์เป็นคอมเมนท์แรกเลย
วี กับ เกด ก็เขียนจดหมายหากันนะคะ เพราะมันเก็บความรู้สึกได้ดีกว่ามาก
ได้หยิบมาอ่าน หยิบมาดม คือ มันมีคุณค่้าทางจิตใจกว่าอีเมล์อีกนะ เกดว่า โทรศัพท์คุยกันมันก็ record ไม่ได้หรอกว่า เราคุยอะไรกัน

...เกดเขียนจดหมายหาเพื่อนที่สนิทตั้งแต่ ป.1 จนจบมหาลัย ก็มีจดหมายเก็บไว้เยอะแยะเลยค่ะ :)

ไว้จะมาเยี่ยมใหม่นะคะ

เกด
เกด   
Wed 5 Aug 2009 0:04 [2]

สวัสดีค่ะคุณเมย์ วันนี้ส้มขอมาแอบอ่านได เห็นหัวข้อน่าสนใจ ยอมรับค่ะว่าเป็นแล้วเรื่องลายมือ แต่ทุกวันนี้ก็พยายามฝึกเขียนภาษาไทย (ส้มเรียนเอกภาษาต่่างประเทศตั้งแต่มัธยม เลยไม่ค่อยได้เขียนภาษาไทย ลายมือเลยเป็นไก่เขี่ยเลยค่ะ เศร้า) ส้มเห็นลายมือแม่กับน้อง แล้วอดอิจฉาไม่ได้ เลยพยายามหัดอยู่บ่อยๆ เขียนการ์ดวันเกิด วันแม่ วันพ่อ เราก็ยังขึ้นต้นและลงท้ายเหมือนจดหมายเก่าๆ เพราะส้มชอบ รู้สึกมันให้ความอบอุ่น บอกไม่ถูก ยิ่งเรียนด้านภาษาต่างประเทศ ก็ยิ่งรักภาษาไทย

ขอบคุณคุณเมย์ที่มาแบ่งปันเรื่องราวค่ะ

ส้ม
Somm   
Mon 3 Aug 2009 4:00 [1]
 

 


 THEME DESIGN BY MUUTAH