Untitled Document
 
 

 
 
• แค่คนเดินดิน....คนธรรมดา.... •

 

 

ปีใหม่ผ่านมาจนจะครึ่งเดือนแล้ว เมย์ยังไม่ได้เขียนอะไรลงในไดอารีเลย

ทั้ง ๆ ที่มีเรื่องให้เขียนได้มากมาย ตอนนี้รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมถึงไม่ขยันเขียน

เพราะเมย์เป็นคนชอบพูดนั่นเอง  เมย์เป็นคนชอบพูด ชอบคุย หลาย ๆ เรื่องจึง

ถูกเล่าผ่านคำพูด ไม่เหลือมาเล่าเป็นตัวหนังสือ.... 

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

 

พูด

 

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

 

พูดไม่หยุด

 

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

 

นี่ก็ยังพูด ๆๆๆ

 

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

 

ฟังก็เป็นนะ...ฟังไป กินไป...

 

 ดีหรือไม่ดี ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ถึงจะไม่ได้เขียน  แต่ก็ยังเข้าไปอ่านไดอารีของคนที่เราชอบอยู่อย่างสม่ำเสมอ

เมย์ชอบอ่านมากกว่าชอบเขียน  เป็นคนชอบอ่านหนังสือที่สุด อ่านได้ทุกอย่าง

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

ถ้ามีคนนัดเมย์แล้วรู้ตัวว่าอาจมีเหตุให้เมย์ต้องรอนาน  คนที่รู้ใจกันจะเลือกนัดเมย์

ใกล้ ๆ กับร้านหนังสือ  เพราะเมย์จะรอได้แบบไม่รู้เวลา ไม่เคือง ไม่โกรธเลยทีเดียว

ตอนเด็ก ๆ เวลาอ่านนิตยสาร แฟชั่นอะไรก็ตาม คอลัมน์ที่จะเลือกอ่านเป็นอันดับแรก

เลยก็จะเป็น สัมภาษณ์  ชอบจริงๆ จนผู้ใหญ่หลายคนมักจะทักด้วยความแปลกใจ

เพราะญาติ ๆ วัยใกล้กัน ก็จะดูแฟชั่น ดูอะไรไป แต่เมย์จะอ่านบทสัมภาษณ์บุคคลก่อน

ญาติคนนึงบอกว่า  เมย์เป็นพวกอยากรู้อยากเห็นเรื่องของชาวบ้านน่ะสิ  ^_^

แต่เมย์ว่า  การได้อ่านบทสัมภาษณ์ ทำให้เราได้รู้จักตัวตนของคน ๆนึงพอสมควรทีเดียว

เพราะสิ่งที่เค้าพูด เค้าเล่า เค้าสื่อสาร  จะบอกตัวตนของคน ๆ นั้น ....

เราก็จะได้รู้วิธีคิด (อันนี้สำคัญเลยสำหรับเมย์) เมย์ชอบศึกษาวิธีคิดของคน  คนแต่ละคน

มีวิธีคิดที่แตกต่างกันแน่นอน  บางอย่างอ่านแล้วยี้มากสำหรับตัวเอง แต่บางอย่างอ่านแล้วรู้สึก

โห! คนนี้เจ๋งสุด ๆ ไปเลย...คิดได้ไงเนี่ยะ  หรือบางคนทำให้เราทึ่งในมุมมองของเค้า

สำหรับเมย์ การอ่านเรื่องแบบนี้ ถือเป็นการเสพย์ประสบการณ์ชีวิตแบบเรียนลัด

เรื่องบางเรื่อง  ไม่ต้องเปลืองตัว เปลืองเวลาในชีวิตไปลองเลย มีคนลองและเกิดผลให้เห็นแล้ว

เหลือแค่เราเท่านั้น  ว่าฉลาดจะเลือกหรือเปล่า ...ประสบการณ์ชีวิต เป็นเรื่องที่ต้องใช้

เวลาแลกเอาเท่านั้น  อยากมีประสบการณ์เรื่องไหนในชีวิต  เราก็ต้องเอาเวลาในชีวิต

ของเราไปแลกมา  ถ้าเป็นเรื่องที่รู้ว่าไม่ดี  จะเสียเวลาในชีวิตไปลองทำไม  จริงมั้ย

การที่เมย์ไม่ค่อยมาอัพได  เรื่องรูปก็เป็นปัญหานึงของเมย์เหมือนกัน

เมย์มีกล้องถ่ายรูปอยู่สองตัว  ตัวนึงเป็นกล้องแบบพกพา แต่ซื้อมานานแล้ว  มันกลาย

เป็นกล้องที่ดูเทอะทะ  และพกไม่สะดวกเอาซะเลย  กับอีกตัว  ก็เป็นกล้องแบบโปรฯ

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

แต่เมย์ก็ถ่ายเป็นแค่แบบ กล้องปัญญาอ่อนทั่วไป  ฟังก์ชั่นดีๆ งาม ๆ อะไรก็ใช้กับเค้าไม่เป็น

พอจะอัพไดฯ ก็ไม่มีรูปอะไรมาลงเลย  จืดชืดเป็นที่สุดเลยนะเมย์เนี่ยะ

 

ปีนี้ยังไม่ได้ทำคอลเลคชั่นอะไรออกมาเลย  สำหรับเสื้อผ้าสาวอวบ

เพราะเรื่องช่างก็ยังไม่เรียบร้อย  ช่างใหม่ที่ได้มา งานไม่ถูกใจเลย  ถ้าได้แค่นี้

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

 

ขอหาต่อไปก่อนดีกว่า  ถ้าจะทำแค่ให้มีงานขาย แต่ไม่ใช่มาตรฐานของเรา

ก็ขอชะลอไว้ก่อน  เสียเงินไม่เท่ากับเสียเครดิตที่อุตส่าห์สร้างมา  รอ รอ รอ

 

ตอนนี้กำลังเขียน to do list สำหรับปีใหม่นี้  อยากฝึกวินัยในการดำเนินชีวิต

ให้ดีกว่าที่เป็นอยู่ ( อันนี้มีแรงบันดาลใจมาจากพี่คนนึงในไดอารีนี่แหละ... พี่รู้ใช่มั้ยคะ )

 เพราะเมย์เชื่อว่าการทำแบบนี้ จะทำให้หลายๆ อย่างในชีวิตดีขี้นอย่างแน่นอน

ถึงแม้จะคิดได้เอาจนอายุขนาดนี้แล้วก็ตาม   

เอาเถอะนะ....คนเราเริ่มเมื่อไหร่ก็ยังไม่สาย ขอให้ตั้งใจเริ่มเถอะ ว่ามั้ยคะ

และปีนี้ เมย์ก็ตั้งใจจะทำบุญบ้าน ( หลังจากอยู่มาแล้ว 2 ปี)  เพราะตั้งแต่ซื้อมาจนเข้ามาอยู่

ยังไม่ได้ทำบุญบ้านเลย  ได้แต่ทำบุญถวายสังฆทานให้เจ้าที่ และปีนี้ก็ครอบรอบ

การแต่งงาน 10 ปีของเมย์ด้วย  จะจัดไปทีเดียวพร้อมกัน 2 งานเลย เพราะเป็นเดือนเดียวกัน

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

แต่ตอนนี้ข่าวแว่วมาว่า  พี่นพอาจต้องไปดูงานต่างประเทศ ในเดือนนั้นซะด้วย

หมายความว่า เมย์ต้องเตรียมงานส่วนใหญ่คนเดียว....หนักหนาอยู่นะ...แต่ก็คิดว่า

รับมือได้  เพราะตอนแต่งงาน  ช่วงนั้นเมย์ยังทำงานบริษัท ส่วนพี่นพก็เรียนชั้นต้นอยู่

เมย์ก็เตรียมงานส่วนใหญ่คนเดียวเหมือนกัน  ยังผ่านมาได้อย่างดี  ในเมื่อเราเป็นครอบครัวทหาร

เราก็ต้องเตรียมตัว เตรียมใจให้พร้อมสำหรับเหตุการณ์แบบนี้  เพราะทหารเค้าก็มีภาระกิจ

หน้าที่  ที่บางครั้งไม่สามารถสละเวลามาเพื่อครอบครัวได้  เราเป็นครอบครัวต้องเข้าใจ

และส่งเสริมอย่าให้เค้าต้องห่วงหน้าพะวงหลัง  ให้เค้าได้ปฏิบัติหน้าที่ของเค้าได้อย่างเต็มที่

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา

...แต่กว่าจะทำได้อย่างที่พูดนี้  ...เมย์ก็เคยงอแง งี่เง่า มาก่อนนะค๊า....5555

เมย์ก็ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปคนนึงเท่านั้นเองนี่นา.....

     Share

<< มีตติ้ง...สาวอวบหายไปกับกางเกง ?? >>


Posted on Wed 13 Jan 2010 17:34

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
คิดถึงพี่โมเม จังเลยค่ะ

นอกจากเจี๊ยบจะเป็นลูกพระพิรุณ แล้วยังได้เป็นว่าที่มหาบัณฑิต ลูกพ่อขุนฯ ด้วยนะคะ
จะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร 8 มี.ค.จ้า

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่เคยให้ และก็หวังว่าจะได้รับเหมือนเดิมนะคะ
เจี๊ยบจูน   
Mon 1 Feb 2010 15:26 [1]

 


 THEME DESIGN BY MUUTAH